یادمان هست که در ازدحام حضورسنگر عشق،
کوله بارصداقت وامید،روی دوش نگاهمان جاداشت
وغریوتفنگهامان نیز مهربانی وعشق را می کاشت.
روزهایی که انتهای نگاه ،جز به نقش سحر نمی پیوست
وتصاویر سرکش دریا قایق ثابت اجابت بود.
درحضور نجیب نگاه ،چشمها ،لایق لیاقت بود.
آن زمان نشانه ی ایمان ، سنگر شجاعت بود
وکنارمهربانی ها ،حرف حق رشادت بود
ودرآن حماسه ی جاوید ،تنها ،انسان، به معنی انسان ،لایق شهادت بود.
برگرفته از وبلاگ رایحه
